Mən taksi sürücüsüyəm, amma adi taksi deyil – uzun məsafə taksi xidmətim var. Bakıdan rayonlara, rayonlardan Bakıya sərnişin daşıyıram. İşim çox vaxt gecə-gündüz demir. Sərnişin olarsa, yola çıxırsan. Bəzən elə olur ki, səhər Bakıdan çıxırsan, axşam Qazaxa çatırsan, oradan dərhal geri dönürsən. Günlərlə evdə olmadığım vaxtlar çox olur. Arvadım öyrəşib, uşaqlar da. Amma bu işin bir çətinliyi var: gözləmə vaxtları. Sərnişin tapmaq, yükü boşaltmaq, növbə gözləmək – bəzən saatlarla heç nə etmədən oturursan.
Ötən ay belə bir gözləmə vaxtım oldu. Gəncəyə sərnişin aparmışdım. Sərnişin endi, mən də yeni sərnişin gözləmək üçün avtovağzalın yanında dayandım. Saat gecənin on ikisi idi. Növbə uzun idi, mənim nömrəmə daha iki saat var idi. Yorğun idim, amma yata bilmirdim. Maşında oturub radio dinlədim, darıxdırıcı idi. Telefonumu götürüb sosial şəbəkələrə baxdım. Heç nə maraqlı deyildi.
Həmin gecə bir köhnə tanışımın yazdığı mesajı gördüm. Uzun vaxtdır danışmamışdıq. Mesajda bir şeydən bəhs edirdi, altında bir şəkil var idi. Şəkilə baxdım, anlamadım. Özünə yazdım, nə var, nə iş?
O da o saat zəng vurdu. Uzun söhbət etdik. Dedi ki, bir müddətdir ki, yeni bir şeylə məşğuldur. Söhbətindən maraqlı gəldi. Soruşdum bu işi harada edirsən?
Dedi telefonda, çox rahatdır.
Mən dedim mən də baxım?
O güldü, bax, bəlkə sənə də yaraşar.
Həmin gecə avtovağzalda oturub sayta girdim. İnternet yaxşı idi, açıldı. Baxdım, hər şey sadə idi. Qeydiyyatdan keçdim. Tanışım məsləhət gördü ki, mobil tətbiqi yükləyim, daha rahat olar. Elə etdim. Yükləmə bir neçə dəqiqə çəkdi. Quruldu, açıldı. Ekranda yazıldı: mostbet aze. Artıq hər şey telefonumda hazır idi. Növbəyə hələ vaxt var idi, bir az baxdım, oyunları incələdim.
İlk gecə oynamadım. Sadəcə baxdım, öyrəndim. Taksi sürücüsü kimi mən marşrutu öyrənməyə öyrəşmişəm. Hansı yol daha qısadır, hansı yol daha təhlükəsizdir – bunları bilmək lazımdır. Burada da eyni. Qaydaları oxudum, oyunların mexanikasını başa düşməyə çalışdım. Avtovağzalda növbə bitəndə mən də yola düşdüm. Həmin gecə Bakıya qayıtdım.
Ertəsi gün yenə yolda idim. Bu dəfə Ağdam istiqamətinə sərnişin apardım. Yolda fasilə verəndə, maşında oturub tətbiqi açdım. Artıq qaydaları az da olsa öyrənmişdim. Kiçik bir məbləğlə başlamaq qərarına gəldim. Oynadım. Uduzdum. Üzülmədim. Çünki bilirdim ki, ilk dəfədir. Yenə oynadım. Bu dəfə qazandım. Təəccübləndim. Kiçik məbləğ idi, amma xoşuma gəldi. Həmin gün yolda bir neçə dəfə oynadım. Bəzən qazandım, bəzən uduzdum. Amma fərqi yox idi. Əsas odur ki, vaxt tez keçirdi.
Bir həftə belə keçdi. Hər səfərdə, hər fasilədə, hər gözləmə vaxtında bir az oynayırdım. Artıq öyrənmişdim, hansı oyunlar daha yaxşıdır, hansı strategiya daha məntiqlidir. Öz sistemimi qurmuşdum. Kiçik başlayıram, qazansam da dayanıram, uduzsam da. Bir qayda qoymuşdum: gündə müəyyən məbləğdən çox oynamıram.
İkinci həftə idi. Həmin gün Bakıdan Şirvana sərnişin apardım. Yolda heç bir problem olmadı, sərnişin də razı qaldı. Şirvana çatdıq, sərnişin endi. Mən də geri dönməzdən əvvəl bir az istirahət etmək istədim. Maşını kənara çəkdim, çay dəmlədim, telefonu açdım. mostbet aze daxil oldum. Uzun müddət baxdım, bir oyun seçdim. İçimdə bir hiss var idi ki, bu gün fərqli olacaq.
Oynamağa başladım. İlk oyun qazanc. İkinci oyun qazanc. Ürəyim döyünürdü. Üçüncü oyuna əl vurmaq istədim, amma dayandım. Nəfəs aldım. Sonra qərar verdim ki, davam edim. Üçüncü oyunu oynadım. Yenə qazanc. Dördüncü oyunda məbləği bir az artırdım. Ekranda rəqəmlər fırlanırdı. O an saat dayanmış kimi idi. Nəfəsim tutuldu. Sonra ekran dayandı. Gördüyüm rəqəmə inana bilmədim. O gün üç günlük qazancımı on dəqiqəyə qazanmışdım.
Maşında tək idim, çöldə günəş batırdı. Sevincimdən sükanı sıxdım, gülümsədim. Sonra dərhal özümü saxladım. Çünki bilirdim ki, həyəcan qərar qəbul etməyə mane olur. Çayımı içdim, sakitcə düşündüm. Hesabıma baxdım, qazandığım pulu gördüm. Sonra telefonu yerə qoydum, maşını işə saldım, Bakıya yola düşdüm.
Yolda fikirləşirdim. Mən illərdir taksi sürücüsüyəm, hər gün yollardayam. Boş vaxtlarımda nə edəcəyimi bilmirdim. Televizora baxırdım, ya da heç nə. İndi isə bir şey tapmışdım. Kiçik bir şey, amma həyatımda dəyişiklik etmişdi. Artıq gözləmə vaxtlarında darıxmırdım, əsəbləşmirdim. Vaxtımı dəyərləndirirdim.
Evə gələndə arvadım gördü ki, əhvalım çox yaxşıdır. Soruşdu yaxşı sərnişin tapmısan?
Mən gülümsədim, həm sərnişin, həm də başqa şey
dedim. O təəccüblə baxdı. Mən ona danışdım. Əvvəlcə inanmadı, dedi sən? taksi sürücüsü? oyun oynayır?
Mən güldüm, bəli, oynayıram. Və bundan zövq alıram.
O başa düşdü, artıq soruşmur.
Bu günlərdə yenə Şirvana sərnişin apardım. Eyni yol, eyni mənzərə. Amma bu dəfə fərqli idim. Yolda fasilə verəndə telefonumu açdım, bir az oynadım. Qazandım. Kiçik bir məbləğ. Amma sevincim böyük idi. Çünki bilirdim ki, bu, artıq mənim üçün adi bir şeydir. Qaydalarımı bilirəm, həddimi bilirəm. Və hər dəfə mostbet aze daxil olanda, o ilk gecəni, avtovağzalda gözlədiyim gecəni xatırlayıram. O gecə mənə öyrətdi ki, bəzən ən gözlənilməz yerdə ən gözəl şeylər tapılır. Sadəcə açıq olmaq lazımdır. Mən açıq oldum, tapdım. İndi hər səfərdə yanımdadır. Yolda yoldaşım, fasilədə dostum. Və mən bilirəm ki, uzun yollar, gecələr, gözləmə vaxtları – artıq bunlar mənim üçün problem deyil. Çünki mən öz yolumu tapdım.
