Heç vaxt unuda bilmərəm o günü. May ayının sonu idi, hava artıq istiləşmişdi, amaxşamlar hələ də sərin külək əsirdi. Universiteti yeni bitirmişdim, diplom işimi təhvil vermişdim və indi gözləyirdim ki, məzuniyyət günü gəlsin. Dörd ilin yorgunluğu vardı üstümdə, eyni zamanda da gələcək qorxusu – iş tapa biləcəmmi, necə bir həyat məni gözləyir, bütün bu suallar beynimdə dolaşırdı. Valideynlərim yaylağa getmişdi, mən tək qalmışdım evdə. Əslində istəyirdim ki, bir az tək qalım, düşünüm, planlar quram. Amma üç gün ərzində evdə tək oturmaq məni darıxdırmağa başlamışdı.
Həmin gün axşamüstü eyvanda oturub çay içirdim. Qonşuluqdakı uşaqlar futbol oynayırdı, hardansa kofe qoxusu gəlirdi, quşlar həmişəki kimi səs-küy salırdı. Hər şey adi idi, amma mən özümü qəribə hiss edirdim – nə istədiyimi bilmirdim. Telefonu götürüb dostlara yazdım, hamısı məşğul idi. İnternetdə gəzirdim, səhifələri dəyişirdim, heç nə maraqlı gəlmirdi. Və birdən gözüm ilişdi bir reklama. mostbet bir platforma kimi tanıdılırdı, yeni oyunlar, sadə qeydiyyat. Niyə də yox?
dedim. Darıxıram da, heç olmasa vaxt keçər.
Sayta girdim, qeydiyyatdan keçdim. Düzünü desəm, gözlədiyimdən də asan oldu hər şey. Bir neçə dəqiqəyə hazır idim. Oyunlar bölməsini açdım – gözlərim qamaşdı rəngarənglikdən. Slotlar, kart oyunları, ruletka... Nəyə baxacağımı şaşırdım. Ən sonda qərar verdim ki, ən sadə görünən bir slot oyunu seçim. Meyvələr, yeddi rəqəmləri, ulduzlar – klassik bir şey. Oyunun qaydalarını oxudum: üç eyni simvolu düzmək, bonuslar toplamaq, xətlər... Əvvəlcə bir az qarışıq gəldi, amma sonra anladım ki, əslində çox sadədir. Əsas odur ki, fırladırsan və gözləyirsən.
İlk on manatı yüklədim. Düşündüm ki, əgər itirsəm də, çox da böyük ziyan olmaz. Özümə limit qoydum: əylənirəm, qazanmaq məcburiyyətində deyiləm. İlk fırlatmalar – heç nə. İkinci beş fırlatma – yenə sıfır. Yaxşı,
dedim, bu belə işləyir deməli.
Amma darıxmırdım, bu maraqlı idi. Hər dəfə fırladanda ürəyimdə bir təpik, bir gözləmə hissi. Nə olacaq, bəlkə bu dəfə? Sonra on üçüncü fırlatmada – ekranda işıqlar yanıb-sönməyə başladı. Üç eyni simvol dayanmışdı qarşımda. Nə qazandığımı anlamağa çalışdım – iyirmi beş manat. Kiçik bir uduş, amma mənim üçün böyük sevinc idi. Öz-özümə güldüm: Deməli, şans da var həyatda.
Həmin axşam daha bir neçə dəfə oynadım. Qazanclar oldu, uduzduqlarım oldu. Amma ən əsası, vaxtın necə keçdiyini anlamadım. Saat gecə on bir olmuşdu, mən hələ də eyvanda oturub oynayırdım. Çay soyumuşdu, ətraf sakitləşmişdi, sadəcə mən və ekrandakı rənglər. Balansı yoxladım – ilk qoyduğum on manat indi qırx iki manat olmuşdu. Otuz iki manat qazanc. Gülümsədim. Qərar verdim ki, bu gecəlik kifayətdir. Pulun bir hissəsini çıxardım, qalanını da saxladım ki, başqa vaxt oynayım.
Yatmağa hazırlaşanda düşünürdüm: Mən bu axşam nə etdim?
Sadəcə oynadım, əyləndim, vaxt keçirdim. Amma eyni zamanda, qazandığım pul mənə kiçik bir zəfər hissi verdi. Dörd il oxumuşdum, diplom almışdım, amma heç bir iş təklifi almamışdım hələ. Və burada, sadəcə bir axşam oynayaraq, otuz iki manat qazanmışdım. Əlbəttə, bu pul məni varlı etməzdi, amma mənə bir şey öyrətdi – bəzən ən gözlənilməz yerlərdən ən gözlənilməz sevinclər gələ bilər. Və bu sevinclər kiçik də olsa, insanı irəli aparır.
Ertəsi gün oyandım, özümü yaxşı hiss edirdim. Günəşli bir gün idi, qəhvə dəmlədim, mostbet bir platformada qalıq balansıma baxdım. Orada hələ də pul var idi. Amma mən oynamağa tələsmədim. Qərar verdim ki, bu pulu saxlayım, nə vaxt həqiqətən ehtiyacım olsa, ya da darıxsam, o zaman oynayaram. O gün dostumla görüşdüm, şəhərdə gəzdik, dondurma yedik. Axşam evə qayıdanda yorğun, amma xoşbəxt idim. Və birdən ağlıma gəldi – axı mən bu günün xərclərini ödəmək üçün o qazandığım pulu xərcləyə bilərdim. Amma xərcləmədim. Bu, mənə bir şey öyrətdi – özünü idarə etməyi.
Sonrakı həftələrdə vaxtaşırı oynadım. Bəzən uduzdum, bəzən qazandım. Amma heç vaxt itirməkdən qorxduğum pulu qoymadım. Mənim üçün bu, bir növ hobbiyə çevrildi. İş axtarırdım, müsahibələrə gedirdim, stress olurdu – axşam evdə mostbet bir platformada yarım saat oynayıb beynimi boşaldırdım. Bu, mənim üçün bir terapiya idi. Dostlarım bilmirdi, valideynlərimə demirdim, amma bu mənim kiçik sirrim idi.
Təxminən bir ay sonra iş tapdım. Kiçik bir şirkətdə, böyük maaş deyildi, amma başlanğıc üçün yaxşı idi. İlk maaşımı alanda özümə hədiyyə etmək istədim. Nə alacağımı düşünürdüm – kitab, paltar, bəlkə də restoranda şam yeməyi. Və birdən qərara gəldim: oynayacam. Amma bu dəfə fərqli. İlk maaşımın on faizini ayırdım, dedim: Bu pulu oynayacam, nə olursa olsun, qazancım da, uduzduğum da mənim üçün xoşbəxtlikdir.
O axşam oynadım, qazandım da, uduzdum da. Sonda balans sıfırlandı. Amma mən xoşbəxt idim. Çünki mən özümü idarə edə bildiyimi gördüm.
İndi, aylar sonra, o ilk axşamı xatırlayıram. Eyvanda oturmuşdum, çay içirdim, darıxırdım. Və sadəcə sınaq məqsədilə girdiyim bir platforma mənə nə öyrətdi? Öyrətdi ki, bəzən ən gözlənilməz yerlərdən ən gözlənilməz dərslər çıxır. Mən pul qazandım, əlbəttə, amma ən böyük qazancım özümü tanımaq oldu. Öz həddimi bilmək, nə vaxt dayanmaq lazım olduğunu anlamaq, qazananda da uduzanda da eyni dərəcədə sakit qala bilmək. Bunlar həyatda mənə çox lazım olacaq dərslərdir. Və mən bu dərsləri sadə bir oyun sayəsində öyrəndim. Bəlkə də həyat bəzən belə edir – ən gözləmədiyin anda, ən sadə şeylə sənə ən böyük dərsi verir.